Ophaaldag

Vandaag was het dan eindelijk zover, het leven van ons tweepersoons gezinnetje gaat danig op zijn kop gezet worden.

De naam die Saskia en ik hebben uitgekozen is Nanuq. Een naam die in de taal  van de Inuit ijsbeer betekent. We vonden allebei dat het een naam moest worden die pas bij het ras en deze naam was de enige op onze lijstjes waarover we het eens konden worden.

Om half twaalf werden we bij de fokker verwacht. Nu konden we eindelijk een pup in de armen sluiten met de wetenschap dat dit de pluizenbol is die ons de komende jaren gaat vergezellen in voor en tegenspoed.
Eerst moesten natuurlijk nog de nodige formaliteiten afgewikkeld worden. Na de laatste instructies en nog een speeltje voor Nanuq, was het tijd om afscheid te nemen van moederhond Yuna en de kennel eigenaren.

De terugreis naar huis verliep bijzonder voorspoedig, Nanuq was behoorlijk rustig en hoefde niet te plassen en vertoonde ook geen tekenen van misselijkheid. Een geplande tussenstop halverwege de rit hebben we daarom achterwege gelaten. Een uur en drie kwartier later waren we thuis.

Thuis aangekomen hebben we Nanuq direct losgelaten in de tuin. Ze moest nog een beetje overgeven maar kwam vrij snel weer tot rust. Je kon aan haar merken dat ze enigszins last had van stress, maar dat is normaal als je met twee relatief vreemde mensen in een nieuwe setting wordt geplaatst.

Nieuwsgierig als zij is voelde ze zich al snel thuis in de woonkamer. Ook de bench was geen enkel probleem, je kon merken dat ze dat van huis uit al gewend was. De brokken die we haar in de bench hebben gegeven waren in no-time naar binnen gewerkt.

Volgens mij voel je je wel thuis als je er zo bij gaat liggen tijdens een dutje.